webmaster, 22 oktober 2008
India Pondicherry

Mijn laatste berichtje uit India...

Dit is mijn laatste bericht uit India. Ik heb nu weer 2 blogs geschreven omdat ik zoveel wil vertellen en dat deel ik dan maar in tweeën. Ik maak hier echt zoveel leuke dingen mee, ik wil dat allemaal met jullie delen. Ik lees jullie reacties en ik vind het waanzinnig leuk om te zien hoe jullie meegenieten met mij, haha. Zeer bedankt, bij deze, voor alle leuke berichtjes die jullie achterlaten.

In dit blog vertel ik een klein beetje over Nirvana, merendeels over Masi en Elumelai en over mijn laatste week hier in Auroville.

Ten eerste, de Nirvana School. Ik heb jullie nauwelijks wat verteld over de school omdat ik dat tijdens de presentatie uitvoerig wil gaan doen. Als ik nu erover schrijf, hebben jullie alles al zowat gehoord. Toch wil ik wel iets vertellen over mijn laatste paar dagen op de school.

Deze week was dus de laatste week. Christian is drie uur geleden al vertrokken richting Nederland en omdat vandaag zijn laatste dag was, hebben we gelijk ook mijn vertrek aangekondigd op de school. Dit werd de kinderen in de ochtend verteld. Op zich voelde ik er niet zo heel veel bij, omdat ik morgen toch nog op de school ben. Ik heb daarentegen een hele leuke dag gehad.
Masi wilde dat ik een Hollands gerecht zou klaarmaken voor haar, Elumelai (ik weet eindelijk hoe ik zijn naam moet schrijven!), Christian en ik. Had ik maar niet verteld dat ik thuis SOMS (met nadruk op die SOMS!!) weleens kook…. *slik* Dus… heeft Geeta beloofd dat ze hutspot zou maken. Eigenlijk zou ik dat gister (dinsdag 21-10 ) doen, maar het regenseizoen is hier volop aan de gang, en gister viel er zo’n grote plensbui, dat de regering maar besloten had dat er geen school was. Dat staat dan in de krant. Ik kon het echt niet geloven, ik moest het geverifieerd krijgen bij Jhansi (Camille’s vrouw). Gek, hé? Zomaar een vrije dag opeens. In NL moet je door alle soorten buien naar je werk of je school, de regering bemoeit zich niet met het klimaat. Maar goed, een regenseizoen hier is iets anders vergeleken met een plensbui in NL. Hier staat dan echt bijna alles onder water. Alles is klam, tot aan het beddengoed aan toe.
Dus vandaag (22-10 ) ging ik hutspot maken bij Masi thuis. In Nederland koop ik dan een zak hutspot (gesneden wortelen en uien), schil ik wat aardappelen, alles laten koken, stampen, en wegwerken. Hier denk ik niet een zak hutspot te kunnen kopen. Ennuh… ik denk ook niet dat ze de smaak zullen waarderen, wetend hoe pittig en kruidig men hier eet. Dus, met grote onzekerheid maak ik de hutspot klaar. Hahaha, oh ja, dat is dus gekookte wortelen en RODE, geen witte, uien, mensen. Men oh men, niet echt bevorderend voor mijn zelfvertrouwen, die rode uien.
De kokkin van Masi had de wortelen al gekookt. Ze hebben hier nergens een stamper (mijn zelfvertrouwen ligt nu nog lager… tja, waarom niet, hé. De wortelen en uien waren al gesneden en gekookt, dus ik moest eigenlijk de aardappelen nog doen. De kokkin had de aardappelen ook al gekookt, maar dat was maar een minipannetje. Voor hutspot heb ik toch wel echt meer nodig. Dus, we gaan samen aardappelen schillen. En de wortelen en uitjes kook ik nog eens, want het was niet zacht genoeg.
Dan tovert de kokkin een staafmixer tevoorschijn. Jaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!!!!!!! Geeta HAPPY!! Hahaha. Al moet ik wel zeggen, ik raak snel geïrriteerd als ik in de keuken bezig ben en er mensen zijn die zich met mij bemoeien. Die eigenschap heb ik van mijn moeder, het is dan ook vrijwel vaak oorlog in de keuken als we samen willen koken. Dus ook nu had ik een aantal irritaties. Zoals met de staafmixer: de kokkin nam rustig haar tijd om aardappel voor aardappel met wortel te mixen terwijl ik gewoon lekker hard wilde stampen met die hele mixer: dat scheelt tijd en moeite (vind ik). Maar goed, ik liet haar d’r gang gaan en nam het na een tijdje wel over. Ik gooide er wat chilli peper en komijn doorheen om het een beetje een Indiaas tintje te geven.

Dan is het lunchtijd en we gaan aan tafel. Ik ben vreselijk zenuwachtig. Volgens Christian ziet het er qua uiterlijk goed uit, echte hutspot. Pfieuw, de Hollander heeft gesproken: het was positief!!! En dan zegt ook Masi dat het er lekker uit ziet. Ik geef haar toch nog het advies een sausje erbij te nemen en de kokkin komt met een tomatensausje aanlopen. Elumelai schuift aan en ook hij vind het er goed uitzien. We scheppen op, en gelukkig: they like it!!! They actually love it! Ze blijven maar opscheppen en op een gegeven moment vraagt Elumelai of de kokkin gezien had hoe ik het had gemaakt: morgen wil hij het weer eten, maar dan met chappati’s erbij. Ook Masi vindt het erg lekker en zit er allerlei varianten bij te bedenken. In het Hindi zegt ze tegen Elumelai dat ze een beetje wil bewaren om vanavond nog op te eten en morgen zal ze de kokkin vragen het weer te maken. Jeeeeej!!!!
Ik ben echt superblij en opgelucht dat ze het lekker vinden. Na het eten nemen we afscheid van Christian en ik ga terug naar de school. Sommige kindjes zeggen dat ze een beetje verdrietig zijn dat ik weg ga. De leraressen kijken me ook verdrietig aan als ze mij zien en ze vragen of vandaag ook mijn laatste dag is. Ja… ik denk dat het morgen even moeilijk zal worden, het afscheid. Maar helaas komt aan alles een einde. Zo ook aan mijn magisch reisje.

De afgelopen week (eigenlijk gedurende mijn verblijf hier) heb ik hele leuke dingen gedaan met de meiden. Afgelopen weekend (zaterdag 18-10 en zondag 19-10 ) zijn we naar Mahabalipuram geweest waar we tempels bezocht hebben en in een aangenaam hotelletje zijn wezen slapen, waar tegenover een cafe stond met superlekkere koffie!!! (First stop op Schiphol deze zaterdag: STARBUCKS!!) Het hotel had gewoon zachte matrassen: heavenly! Mahabalipuram is vrij klein, maar écht mooi. We hebben rotsen beklommen en stonden op een (voor mij) hoge top waar we uitkeken op Mahabalipuram. Echt…. prachtíg is het daar.
Daarna, op zondagmiddag en –avond, hebben we eerst een “fotoshoot” gehad in onze saree en vervolgens zijn we naar een bruiloft geweest. Nah, die bruiloft was niks denderends. Ze vonden het daar alleen maar prachtig dat er Westerlingen aanwezig waren. Maar de fotoshoot was écht leuk!! We hebben serieuze en niet-serieuze foto’s gemaakt en het resultaat is echt heel leuk geworden. Als je dan de foto’s laat afdrukken, kun je vragen om een geinig achtergrondje. Zodra ik de mijne binnen krijg, zal ik ze proberen op de blog te zetten .

Vandaag was Lauri jarig en zijn we wezen eten in een “dure” tent. Het was heel leuk en zo gezellig… Maar het moment van vertrek komt telkens dichter- en dichterbij… en eigenlijk wil ik nog lang niet weg hier. Als ik de foto’s van de kinderen en de school bekijk word ik een beetje verdrietig en voel ik een soort leegte van binnen. Dat ze in zulke korte tijd zo’n impact op een mens kunnen maken. Maar dat kan ook niet anders: het zijn zulke lieve, schattige, gemanierde en gedisciplineerde kinderen. En niet alleen de kinderen: India is gewoon een plek waar men (ik in ieder geval) dingen blijft ontdekken. De mensen vooral doen mij verbazen; hun vriendelijkheid, gastvrijheid, zelfs hun dagelijkse routine. Als ik de Indiase mensen hiermee complimenteer hebben ze er maar één ding op te zeggen:

“Incredible India!”

And incredible it is…

Met HalloBuitenland.nl kun je Geeta in India echt goedkoop bellen!